कॉफी आणि बरंच काही...

बऱ्याच वर्षांनी, परवा भेटली, रस्त्यावरून जाताना,

वेळ कसा गेला कळलाच नाही, गप्पा तिच्याशी मारताना,

आठवलं तिला कॉफी आवडायची, म्हणून विचारलं तिला कॉफीला,

आणि विषय मिळाला लोकांना, आमची लव्हस्टोरी चघळायला...

कॉलेज मध्ये होती जशी, तशीच अजूनही वाटली,
हसतमुख, मनमोकळी, गप्पांमध्ये हरवणारी,
ना कुठला आव, ना दिखावा, स्वभाव तिचा तसाच राहिला,
वर्षे सरली किती तरी, मैत्रीचा धागा तसाच विणलेला,
मैत्रीच्या ह्या धाग्याने, गप्पांचा डाव रंगला,
आणि विषय मिळाला लोकांना, आमची लव्हस्टोरी चघळायला...

कॉफीचे दोन कप होते, गप्पा होत्या जुन्या आठवणींच्या,
बाहेरून पहाणाऱ्यांनी मात्र, कथा लिहिल्या प्रेमाच्या,
कोणी म्हणे "जूने प्रेमी भेटले..", कुणी तर आमचे लग्नच ठरवले,
कॉफी संपण्या आधीच लोकांच्या, चर्चेस एकदम उधाण आले,
लोकांच्या ह्या चर्चेपासून दूर, आठवणींचा इथे पसारा मांडला,
आणि विषय मिळाला लोकांना, आमची लव्हस्टोरी चघळायला....

घरी पोचताच दारातच, मिश्किलपणे ताई म्हणाली,
"आई बघ तुझ्या लेकाने, माझ्यासाठी वाहिनी शोधली"
" मला आधीच संशय होता..", आईने आतून सूर आळवला,
बाबांनी तर मुहूर्तासाठी, गुरुजींनाच फोन लावला,
मी म्हटलं अहो कॉफी प्यालो, गप्पांमध्ये थोडा वेळ गेला,
आणि विषय मिळाला लोकांना, आमची लव्हस्टोरी चघळायला...

कॉफीचं बिल होतं दोनशे, चर्चा झाली लाखांची,
दोन मित्र भेटले एवढंच, पण प्रेमकथा झाली गावाची,
कॉफी संपली, निरोप घेतला, पुन्हा कधी असंच भेटायला,
आणि विषय मिळाला लोकांना, आमची लव्हस्टोरी चघळायला....

--- विभव जोगळेकर

पहिला पाऊस

 रात्री उबदार पांघरुणात, गुडूप झोपताना,
पाऊस येईल घेऊन संथ सरींच्या सुरांना..

पहाटेच्या अंधारात, डोळ्यांनी बंड पुकारलेले,
"कराग्रे" म्हणत असताना, बाहेर सरींनी गीत मांडलेले,

खिडकी, बाहेर पाऊस, आणि वाफाळणारा चहा,
खिडकीवरील थेंब म्हणतील " थोडं वेळ अजून इथेच रहा"

नित्याची कामे हाक देतील, हात कामालाही लागतील,
कोसळणाऱ्या सरी मात्र पुन्हा पुन्हा खुणावतील,

नद्या, तलाव ओढे, दुथडी भरून वाहतील,
तापलेल्या धरणी संगे, मनाचे ताप ही निवतील,

भीजरी पायवाट आता मनास खुणावेल,
खळखळणाऱ्या ओढ्यांकडे पाऊले वळतील,

पावसाच्या ह्या गाण्यामध्ये हरवून जाता जाता,
तुझ्यातलाच तू नव्याने तुला सापडले..

---- विभव जोगळेकर 

जरा थांब ना...

 तो:
तू थांब ना...जरा थांब ना...
जाऊ नको...थोडं थांब ना...

नजरेतून संवाद झाला ,
ओठांवर काही आले नाही,
भान हरपले तुझ्याच संगे,
सरली वेळ कशी कळले नाही,
बोलायची राहून गेली 
माझ्या मनीची भावना,
तू थांब ना...जरा थांब ना...
जाऊ नको...थोडं थांब ना...

सांज वेळ ही, 
जवळ तू हवीहवीशी,
प्रीत आपुली,
ही नवी नवीशी,
तुझ्याविना बेचैन मना
कसे आवरू तू सांग ना,
तू थांब ना...जरा थांब ना...
जाऊ नको...थोडं थांब ना...

ती:
भाव तुझ्या डोळ्यातले,
जाणले मी ते वाचले,
लाजुनी माझ्या मनीचे,
व्यक्त ना मी जाहले,
जाऊ दे, भेटायला
यायचे उद्या पुन्हा..

तो:
तू थांब ना...जरा थांब ना...
जाऊ नको...थोडं थांब ना...
उद्या कुठे भेटायचे
एवढे सांगून जा,
तोवरी कसे जगायचे,
तेवढे सांगून जा,
क्षण एक तुझ्याविना,
मनास आता करमेना,
तू थांब ना...जरा थांब ना...
जाऊ नको...थोडं थांब ना...

---- विभव जोगळेकर

रंगमंच

 पडदा वर जाण्याआधी सारे कलाकार तयार होते,
एकमेकांवरती विश्वास ठेऊन उभे होते,

नेपथ्य, प्रकाश, संगीत, साऱ्यांचीच साथ लागते,
एका कुणामुळे नाटक थोडेच चालते,
 
थोडा विचार करता, आयुष्याचेही असेच असते,
रोज नवा प्रयोग घेऊन आयुष्य उभे असते,

रोज नवी भूमिका, रोज नवे संवाद असतात,
कधी टाळ्यांचा गजर, कधी प्रसंग अवघड असतात,

कधी मित्र सावरून घेतात, कधी घरचे धीर देतात,
कधी नशिबाच्या प्रकाशात रस्ते अचानक उजळतात,

नाटकात आणि आयुष्यात एक मोठा फरक असतो,
आयुष्याच्या रंगमंचावर प्रेक्षक - कलाकार आपणच असतो,

आपणच शाबासकी द्यायची आपणच चुका स्वीकारायच्या,
आणि पडदा खाली येताच सज्ज व्हायचं प्रयोगास उद्याच्या,

आयुष्याच्या रंगमंचावर प्रयोग कधीच संपत नाही,
पडदा पडतो एक दिवसाचा, कथा मात्र संपत नाही....

--- विभव जोगळेकर

घर कौलारू

 घर कौलारू सुंदर, 
दाट झाडीत वसले,
कित्येक पिढ्यांचे साक्षी, 
आज एकाकी राहिले...

इथे फुलले संसार,
अनेक पिढ्यांचे,
सूर सनईचे घुमले,
अनेक लग्नांचे,
प्रत्येक नवनवरीच्या स्वागता,
घर हे सजले,
कित्येक पिढ्यांचे साक्षी, 
आज एकाकी राहिले...

कित्येक पाळणे हलले,
बाळंतिणीच्या खोलीत,
बालपण ते रमले,
घराच्या अंगणात,
बालपणींच्या आठवणीने,
घर भरलेले,
कित्येक पिढ्यांचे साक्षी, 
आज एकाकी राहिले...

आनंदाच्या क्षणी घर
नटले सजले,
काळ कठीण तो येता,
खंबीर आश्रय बनले,
काळ बदलता लोकं,
वाट शहराची चाले,
कित्येक पिढ्यांचे साक्षी, 
आज एकाकी राहिले...

ओस पडल्या ओसऱ्या,
रिते झोपाळे पडवीत,
भिंती उभ्या धीर गंभीर,
आठवणींच्या छायेत,
परतीच्या वाटेकडे घर,
डोळे लावून बसले,
कित्येक पिढ्यांचे साक्षी, 
आज एकाकी राहिले...

----- विभव जोगळेकर

आयुष्याची संध्याकाळ

 दिवस सरला आता संध्याछायेत जगणे,
आता किनारी बसुनी सूर्यास्ताची वाट पाहणे...

संसारासाठी सारी उमेद खर्चून झाली,
लेकरांच्या सुखासाठी स्वप्नेही गहाण गेली,
आता उरल्या आठवणींच्या सावल्या सोबतीने,
आता किनारी बसुनी सूर्यास्ताची वाट पाहणे....

जिना जो चढायचा कधी दोन पायऱ्या एका दमात,
आता लागतो आधाराला कोणाचा तरी हात,
सलते आता थरथरत्या हातांना कोणाचाच आधार नसणे,
आता किनारी बसुनी सूर्यास्ताची वाट पाहणे....

भरले होते घर कधी आपल्या माणसांनी,
अंगण दुमदुमत होते लेकरांच्या आवाजाने,
आता उरले भिंतींशी दिवसभर बोलत बसणे,
आता किनारी बसुनी सूर्यास्ताची वाट पाहणे....

तक्रार नाही तुझ्याशी, भरभरून दिलेस सारे,
डोक्यावर छप्पर, प्रेमळ नाती, दिवस सुखाचे न्यारे,
आता ओढ पैलतीराची, नको एकाकी जगणे,
आता किनारी बसुनी सूर्यास्ताची वाट पाहणे....

------ विभव जोगळेकर

पाऊस

थेंब थेंब पावसाचा असा भिजवून गेला,
चिंब चिंब ह्या मनास असा सुखावून गेला...

निळाशार आकाशात गर्दी सावळ्या ढगांची,
सांगावा पावसाचा घेऊन आली झुळूक वाऱ्याची,
स्वर कोकिळेचा आनंद सांगून तो गेला,
चिंब चिंब ह्या मनास असा सुखावून गेला...

भेट ढगांची ढगांशी, आली साद दामिनीची,
कोसळल्या सरी संपली प्रतीक्षा पावसाची,
सुखावली धरणी गंध मातीचा सांगून तो गेला,
चिंब चिंब ह्या मनास असा सुखावून गेला...

------ विभव जोगळेकर

बाबा

When in trouble I look up to you for courage,
When in confusion I look up to you for direction,
When in doubt I look up to you for solution,
When chips are down, I look up to you for inspiration...
You have been my support, right from the time I took the first breath in this world, 
Standing with me in good and bad times, facing challenges of the world.

Teenage

माझं teenage सुरू झालं, म्हणाले आईबाबा,
आता मूल कसं होणार, याची त्यांना चिंता...

ते सारखा याचाच विचार करत बसतात,
तू बदलणार असं म्हणून स्वतःच खूप बदलतात,
क्षुल्लक गोष्टीवरून रागावणे आता खूपच normal आहे,
त्यामुळे ओरडणं सारखं ऐकून आता त्याची सवय झाली आहे,
छोट्या छोट्या गोष्टीवरून चिडचिड ते करतात,
स्वतःला उगाचच स्वतःच त्रास करून घेतात,

बरोबर आहे तुम्हाला आम्हालाच सुधारायचंय,
पण आता जरा जास्तच होतंय,
Don't worry मी नाही बदलणार, ते आपण बघू,
पण तुम्हीही अजिबात नका बदलू...

-----  नहुष जोगळेकर 

WhatsApp वरची भक्ती

 WhatsApp वरची भक्ती हल्ली फारच वाढली आहे,

प्रत्येक दिवशी एका देवाची वर्णी लागली आहे...

सोमवार येताच प्रगट होतात भोलेनाथ status वर,

महाकाल, रामेश्वर ते केदारनाथ सगळेच देतात वर,

मंगळवार नी संकष्टी गणपतीचे वार असतात,

अष्टविनायक, दगडूशेठ पासून गावागावातले गणेश प्रगटतात,

बुधवार तर वार पंढरपूरच्या विठ्ठलाचा,

थाट दिसतो status वरती विठ्ठल-रखुमाईचा,

गुरुवारची तर विचारू नका एवढी गर्दी होते

गिरनार दत्तप्रभूं संगे स्वामींची वर्णी लागते,

शुक्रवार तर नारी-सम्मानाचा वार आहे,

तुळजाभवानी महालक्ष्मी ह्यांच्यासाठी reserved आहे,

शनिवारी मग उफाळून येते सर्वांचीच भक्ती,

भक्तश्रेष्ठ हनुमंताची दिसते सर्वत्र शक्ती,

रविवार तेवढा अजून बऱ्यापैकी मोकळा आहे,

 WhatsApp वरची भक्ती हल्ली फारच वाढली आहे.....

तुमच्या आणि देवामधला भक्ती ही दुवा आहे,

भक्ती असावी personal, पण हल्ली फारच social झाली आहे,

लक्षात घ्या भक्ती ही खूपच Spiritual गोष्ट आहे,

तुमच्या पगाराएवढीच ती Confidential गोष्ट आहे,

देवही म्हणत असेल वरती पाहून हा प्रकार,

"माझ्यापेक्षा Status चाच दिसतोय जास्त प्रचार!",

दर्शनापेक्षा Forward चीच आता घाई झाली आहे,

WhatsApp वरची भक्ती हल्ली फारच वाढली आहे...

----- विभव जोगळेकर

जिंदगी

 यूँ न ज़िद करो तुम, ज़िंदगी अकेले न कटती,
जब शाम गुज़रे तन्हा, तो दिल को है चुभती...

दिन तो गुज़रेगा यूँ ही तुम्हारा,
ज़रूरत न मन को किसी का सहारा,
पर ख़ामोश रातें धीमी हैं चलती,
जब शाम गुज़रे तन्हा, तो दिल को है चुभती...

थाम लेना हाथ किसी का कमज़ोरी नहीं है,
खुशियाँ बाँटने जैसी और खुशी नहीं है,
कुछ रिश्ते दुआ बनकर हैं साथ निभाते,
जब शाम गुज़रे तन्हा, तो दिल को है चुभती...

माना कि वक़्त कोई ज़ख्म छोड़ गया,
जिसे कहा अपना, वो पराया कर गया,
क्यों सज़ा दो ख़ुद को, ज़िंदगी ऐसे न चलती,
जब शाम गुज़रे तन्हा, तो दिल को है चुभती...

चलो हमसफ़र न सही, एक दोस्त तो चाहिए,
ख़ामोश लम्हे जो बाँटे, ऐसा कोई चाहिए,
मुस्कुराते हुए उम्र गुज़र जाएगी,
ज़िंदगी फिर और प्यारी हो जाएगी...

यूँ न ज़िद करो तुम, ज़िंदगी अकेले न कटती,
जब शाम गुज़रे तन्हा, तो दिल को है चुभती...
— विभव जोगळेकर

बायकोची तयारी...

वाट बघ माझ्या तयार होण्याची तू एकदा तरी

तू पण तयार होऊन बघ माझ्या आधी कधीतरी....

घड्याळाकडे पाहत मी दाराशी उभा राहतो,

"झालच रे आता" म्हणता म्हणता, तास सहज निघून जातो,

आरशाशी तुझ्या गुपित गप्पा कळू दे मला कधीतरी,

तू पण तयार होऊन बघ माझ्या आधी कधीतरी...

कुठली साडी, कुठले दागिने, कुठला रंग शोभतो,

प्रत्येक वेळी हा प्रश्न पुन्हा नव्याने का पडतो,

प्रत्येक रूपात तू दिसतेस सुंदर, माहीत असते तुला परि,

तू पण तयार होऊन बघ माझ्या आधी कधीतरी...

तयारी तुझी पाहताना मी कधी चिडतो कधी हसतो,

भरले कपाट तरी कपडे नाहीत, हा गोंधळ तुझा मी पाहतो,

तयार होऊन मी वाट पाहतो कधी येशील तू वेळेवरी,

तू पण तयार होऊन बघ माझ्या आधी कधीतरी...

अनुभव घ्यायचा आहे माझ्याआधी तुला तयार पहाण्याचा,

तू थांबली असताना निवांत आवरण्याचा,

वाट पाहण्याचा अनुभव तू पण घे एकदा तरी,

तू पण तयार होऊन बघ माझ्या आधी कधी तरी...

समजतो मी तुझी धडपड नीटनेटके दिसण्याची,

प्रत्येक प्रसंगी स्वतःची सर्वोत्तम प्रतिमा जपण्याची,

साज शृंगार असो वा नसो तूच माझी गोड परी,

तरी पण एकदाच, तयार होऊन बघ माझ्या आधी कधी तरी...

----- विभव जोगळेकर

निसर्गाची शाळा

कुठल्या बरं शाळेत जातात फुलपाखरं सारी?

असते का ग त्यांना पण  सुट्टी रविवारी?

गणवेश ह्यांचा रंगीबेरंगी प्रत्येकाचा वेगळा,

फुलाफुलांवर उडत शिकण्याचा आनंदच वेगळा,

कुठल्या बरं शाळेत जाते छोटी मुंगी ताई?

रविवारची पण शाळा घेतात का गं ह्यांच्या बाई,

कडक शिस्त असेल शाळेत रांगेत बघ त्या जातात,

साखर पडता जमिनीवरती कशा लगेच गोळा होतात?

मधमाशीच्या शाळेमध्ये मधच असेल डब्याला,

गुणगुण गाणी शिकवत असतील बाई साऱ्या वर्गाला,

फुलांमधला रस गोळा करण्याचा गृहपाठ असेल भारी,

सुट्टी होताच उडत जातील पोळ्यातल्या घरी,

चिमण्यांच्या शाळेमध्ये शिकवत असतील उडायला,

काडी काडी जमवून  मग सुंदर घरटे बांधायला,

चिवचिव गप्पा रंगत असतील मधल्या सुट्टीमध्ये,

पंख पसरून उडत असतील निळ्याशार आभाळामध्ये,

निसर्गाच्या ह्या शाळेत प्रवेश मिळेल का गं मला,

पहिल्या बाकावरती बसायला देतील का ते मला,

रविवारी पण जाईन मग मी शाळेत शिकायला,

फुलपाखरासांगे मिळेल मला भरपूर खेळायला...

----- विभव जोगळेकर

वृक्ष ऐटीत उभा

एका गावात वृक्ष,

असा उभा ऐटीत,

येता जाता वाटसरू,

बसत त्याच्या छायेत,

त्याच्या अंगाखांद्यावर,

पक्षी  खेळती अनेक

गोड फळे खायला,

येती थवे कित्येक,

काय झाले अचानक,

काहीच कळेना,

त्या झाडाची फळं,

कोणालाच दिसेना,

आले कावळेदादा,

कराया बात खास,

"काय झाले मित्रा,

का दिसतो उदास?",

म्हणे वृक्ष हळुवार,

 "कालच मी ऐकले,

रस्ता करणार रुंद, 

माझे दिवस संपले",

हे ऐकून महंत,

जे बसले त्या छायेत,

दुःख दाटून आले,

 त्यांच्या अंतःकरणात,

म्हणाले गावकऱ्यांना,

"नका  वृक्ष कापू,

आपल्याच हातांनी,

विनाश नका ओढवू",

वृक्ष देती सावली,

वृक्ष देती प्राण,

त्यांच्या विना होईल,

कोरडे सारे रान,

प्रगतीच्या ओढीने,

ऐकले ना कुणी,

असे कित्येक वृक्ष,

तोडून टाकले त्यांनी,

आणि मग खरी ठरली,

त्या महंतांची वाणी,

असा कोपला तो सूर्य, 

रुसून बसले पाणी,

ना उरली पक्ष्यांची गाणी,

ना उरला सुगंध,

वृक्ष तोडून हरवला,

गावाचा तो आनंद,

आजही त्या रस्त्याने,

लोकं जेव्हा जातात,

त्या वृक्षाच्या छायेची,

आठवण काढतात...

---- विभव जोगळेकर

Just Four More Days

It's strange how someone can be just a few days away,

Yet leave such a silence in every moment of the day.

Your laughter still lingers in the corners of this room,

But without you here beside me, even sunshine feels like gloom....

I reach across the bed at night and find an empty space,

Then close my eyes and softly trace the memory of your face,

The clock keeps moving slowly, the stars still find their way,

But my heart has learned to measure time by how long you're away....

Every cup of morning tea, every evening sky,

Carries little pieces of you that money cannot buy,

And though I know you'll soon be here, my restless heart still roams,

Searching for your voice, your touch, the feeling of coming home....

Just four more days, they tell me, then you'll be here with me,

Four sunsets, four moonlit nights, four tides upon the sea,

Till then I'll keep your memories close, in every breath I take,

For loving you is not a choice—it's simply how I wake....

And when you walk back through that door, these lonely days will end,

I'll hold you just a little longer than I ever did then,

For every mile, every hour, every moment we're apart,

Only reminds me once again—you are my home, my heart....

------ Vibhav Joglekar 

लुकलुकणारे तारे

रात्री चमचमणारे तारे दिवसा कुठे जातात?

दिवसभर आभाळात का हे लपून बसतात?

घाबरतात का सूर्याला आकाशातले तारे?

की ढगांच्या गादीवर दिवसा झोपून घेतात?

चांदोबा तर कधी कधी संध्याकाळी दिसतो,

सूर्य घरी जाताना तो हळूच ढगात येतो,

तारे मात्र माझ्याशी कट्टी करून बसतात,

निळ्या निळ्या आकाशात लपून सारे बसतात,

रात्री आई छान छान दूध भात देते,

खिडकीतून आकाशातले तारे मला दाखवते,

लुकलुकणारे तारे माझ्याशी किती छान खेळतात,

मग दिवसभर आभाळात का हे लपून बसतात?

आई म्हणाली त्याची तर वेगळीच गंमत आहे,

सूर्याची म्हणे मशाल भली मोठी आहे,

मशालीच्या उजेडात तारे लपून बसतात,

ढगांच्या गादीवर दिवसा झोपून घेतात,

सूर्य जेव्हा झोपताना मशाल विझवतो,

चांदोबा मग ताऱ्यांना हळूच उठवून येतो,

सारे मग माझ्याशी किती छान खेळतात,

आणि दिवसा मग आकाशात हळूच लपून बसतात...

--- विभव जोगळेकर