आम्ही झालोय अनाथ, ना उरली आई - बाबांची साथ,
आता सहावेना, ऐसे नियतीचे हे आघात ||
गाडा संसाराचा ओढून, चिंता भविष्याची करून,
थकली ग माझी माय, गेली झिजून झिजून,
शरीर थकले, उभे आयुष्य कष्टात जगून,
परी मन ना थकले, चिंता लेकरांची करून,
शेवटी थांबले ते श्वास, काही राहिले ना शेष,
गेली समर्थपणे देऊन, बाबांची ४७ वर्षांची साथ || १||
बाबांविषयी काय लिहू, मला शब्दचीं सूचेना,
त्यांच्या बद्दलच्या भावना, शब्दात मांडता येईना,
बाबा शीतल छाया झाले, जेव्हा आयुष्य तापून उठले,
बाबा मजबूत ढाल झाले, जेव्हा संकट समोर ठाकले,
राग खोट्याचा फार त्यांना, व्रत सत्याचे घेतलेले,
संस्कार मुलांवर करताना, हात कधीच ना उठले ||२||
शिक्षण नोकरी परी घर, लहानपणीच सोडले,
परी शेवटच्या श्वासापर्यंत, हेदवीचे होऊन राहिले,
चांगुलपणा नी प्रामाणिकपणाचे, बाळकडू त्यांनीच पाजले,
आईची संसारात साथ करताना, प्रेम काय ते दाविले,
संसार करताना, अध्यात्माची, कास कधी सोडली नाही,
सद्गुरू सेवेच त्यांनी, व्रत कधी मोडलं नाही || ३ ||
सुटली साथ आईची, एकाकी पडले ते फार,
कितीही म्हटलं तरी, त्या दोघांचा होता तो संसार,
मुलांच्या मायेपोटी, थांबले ते एक संवत्सर,
अन् निरोपाची वेळ येता, त्यागले त्यांनी हे शरीर,
नुसतेच बाबा गेले नाही, गेले माझे मित्र, माझे सल्लागार,
आम्हा करून पोरके, गेले उरकून त्यांचा संसार,
काही पुण्य होते केले,म्हणुनी ऐसे मायबाप ते मिळाले,
जन्मोजन्मी यावे ह्यांच्याच पोटी, ऐसे त्या विधात्या प्रार्थीले,
आम्ही झालोय अनाथ, ना उरली आई - बाबांची साथ,
आता सहावेना, ऐसे नियतीचे हे आघात ||४||
---- विभव जोगळेकर
