नको कोणाला सांगू...

काय कुठे कधी कसे झाले सांग मला,

कोण कोणाला कधी काय बोलले सांग मला,

त्या बातमीला तिखट मीठ लावायचे मला,

"नको कोणाला सांगू" म्हणत सर्वांना सांगायचे मला...

कोणाचं कुठे चाललंय काय,

कोणाच्या घरी शिजतंय काय,

कोणाचा कशात रुतलाय पाय, 

अरे हाय काय नि नाय काय,

सर्व ऐकून आहे मी सर्व ठाऊक आहे मला,

"नको कोणाला सांगू" म्हणत सर्वांना सांगायचे मला...

कोणाला मिळालं promotion,

कोणाला आलं depression,

कोणाला कसलं tension,

कोणाला कशाचं obsession,

सर्व ऐकून आहे मी सर्व ठाऊक आहे मला,

"नको कोणाला सांगू" म्हणत सर्वांना सांगायचे मला...

स्वतःच झाकायची सवय मला,

दुसऱ्याचं बघायची आवड मला,

जगाच्या काळजीत दिवस सरतो,

बातम्यांचा मी चालता फिरता गल्ला,

सर्व ऐकून आहे मी सर्व ठाऊक आहे मला,

"नको कोणाला सांगू" म्हणत सर्वांना सांगायचे मला...

----- विभव जोगळेकर

रंग सावळ्याचा

रंग सावळ्याचा मला भावला,

रंग सावळ्याचा मनी सजला...

यशोदेच्या कान्हा तान्हुला, 

पुतनेस मारीता जाहला,

फेडाया मातृ ऋण यशोदेचे,

मुखी ब्रम्हांड दाविले गं तिला,

कालिया मर्दन करुनी गं,

वाचविले अवघ्या गोकुळाला,

रंग सावळ्याचा मला भावला,

रंग सावळ्याचा मनी सजला...

राधेचे प्रेम निस्सिम मिळाले,

हरी गोकुळात असा रमला,

पूजुनी गोवर्धन पर्वताला,

गर्व इंद्राचे हरता जाहला,

मातला कंस मामा त्याचा,

लोकरक्षणा वधीले गं त्याला,

रंग सावळ्याचा मला भावला,

रंग सावळ्याचा मनी सजला...

राजसभेत शील राखिले,

द्रौपदीचा बंधू शोभला,

कुरुक्षेत्री गीता सांगुनी,

मार्ग अर्जुना दाविला,

अवतार हा हरीचा,

किती वर्णू मी त्याच्या लीला,

रंग सावळ्याचा मला भावला,

रंग सावळ्याचा मनी सजला...

------ विभव जोगळेकर

काय असे राहून गेले

काय असे राहून गेले, 

साद घालतो कुणी भूतकाळातूनी,

का असे वाहून जाते मग,

टचकन पाणी असे डोळ्यातूनी,

नभी दाटून येती कृष्ण मेघ तशा,

दाटून येती आठवणी,

मन धावते, शोधते, रमते का,

क्षण ना येती ते परतुनी,

काय ओढ ही, का वेदना,

युग लोटले तुला जाऊनी,

का असे वाहून जाते मग,

टचकन पाणी असे डोळ्यातूनी,

अजूनही जुन्या कोऱ्या वहीत,

पहिल्या पानावर तुझी लेखणी,

त्या लेखणीत दडल्या आहेत,

तुझ्यासंगे अनेक आठवणी,

विसरून गेलो म्हणता म्हणता,

आठवण येते अचानक कुठुनी,

का असे वाहून जाते मग,

टचकन पाणी असे डोळ्यातूनी,

अजूनही जेव्हा पाऊस येतो,

मन नकळत जाते तिथेच,

मिटल्या डोळ्याआड अचानक,

जुने दिवस दिसतात तसेच,

वर्तमानात असे बेसावध,

क्षण येती जुने परतुनी,

का असे वाहून जाते मग,

टचकन पाणी असे डोळ्यातूनी...

---- विभव जोगळेकर

भुरळ

जी वेचीली शब्दासुमने ती सारी,

तुला वर्णाया अपुरीच पडली,

तुला पाहता विसरलो मी सारे,

कशी मनास या भुरळ पडली...

होतो सुखात मी एकटाच आधी,

मी, माझा, मोकळा स्वच्छंदी,

सहवास तुझा वेड लावून गेला,

आगळीच मस्ती नी वेगळीच धुंदी,

अजून ना कळते मला की,

तुजवरी कशी ही प्रीत जडली,

तुला पाहता विसरलो मी सारे,

कशी मनास या भुरळ पडली...

तव लोचनी चांदण्यांची जणु,

रात्र मोहक अशी ही सजली,

मन गुंतता त्या मोहक लोचनी, 

प्रीत आपुली अजूनच खुलली,

या प्रितीची, तुझ्या सहवासाची,

सवय मनास अशी ही जडली,

तुला पाहता विसरलो मी सारे,

कशी मनास या भुरळ पडली...

तुझीच आस मनास आता,

तुझ्या विना मज नकोच काही,

एक क्षणाचाही विरह आता,

मनास या मंजूर नाही,

इथून परत फिरण्याची आता,

वाट कुठली नाही उरली,

तुला पाहता विसरलो मी सारे,

कशी मनास या भुरळ पडली..

--- विभव जोगळेकर

समुद्र

आज पुन्हा एकमेकांसमोर, उभे ठाकलो आम्ही,

तो अस्वस्थ बेचैन, तितकाच शांत नि स्थिर मी,

लाटांचा गाज, भरतीचा जोर, तो एकटाच गर्जत होता,

अथांग विशाल सागर जणू उग्र, संतापलेला होता,

त्याची व्यथा ऐकण्या, काही पाऊलखुणा, शिंपले नी मी,

तो अस्वस्थ बेचैन, तितकाच शांत नि स्थिर मी,

त्याची गाज ऐकता ऐकता, मी ही मग बोलता झालो,

वरवर शांत भासणाऱ्या मनातील एक एक कप्पे उघडता झालो,

आता सूर्य अस्ताला गेला, राहिल्या काही पाऊलखुणा, शिंपले नी मी,

तो अस्वस्थ, बेचैन, तितकाचं अस्वस्थ, बेचैन मी,

शेवटी रिते झाले मन, निरोपाची वेळ आली,

निरोप देण्या एक लाट हलकेच स्पर्शून गेली,

किनारी राहिल्या काही पाऊलखुणा, शिंपले, घरी परतलो मी,

तो शांत, स्थिर, आता किंचित शांत मी...

----- विभव जोगळेकर

पाऊस

नेहमीप्रमाणे निघालो मुलाला, सकाळी शाळेत पोचवायला,

गर्जत गर्जत तेवढ्यात, पाऊस लागला कोसळायला,

आम्ही मग गाडीत बसलो, निघालो सावकाश सावकाश,

सिग्नलला आमच्यासमोर होतं, गाडीवर एक जोडपं खास,

पाऊस आता थोडा संथ झालेला, मुलगी बसलेली बिलगुन त्या मुलाला,

पुढे काय होईल विचाराने, मी अस्वस्थ लागलो व्हायला,

मुलीने त्याच्या केसावरून हात फिरवत, चक्क मानेवर चुंबन दिले,

मी पटकन ओशाळून, शेजारी मुलाकडे पाहिले,

त्याची नजर समोर खिळलेली, चेहऱ्यावर कुतूहल भारी,

मुलाचं लक्ष कसं वळवावं, ह्याची करायला लागलो तयारी,

"ती होंडा ची CBR ना रे बाबा?" तेवढ्यात मुलाचा प्रश्न आला,

व्वा, अजून मन निरागस आहे पोराचं, विचार हाय सा करून गेला,

एवढ्या पावसातल्या घडामोडीत, मुलाचं लक्ष बाईक कडे होतं,

माझं मन मात्र उगाचच, सगळीकडे धावत होतं....

------ विभव जोगळेकर

स्टेशनवरची प्रीत

नेहमीप्रमाणे पुन्हा तो ठाण्याला उतरला, 
वेगळं सांगायलाच नको, घामाघूम झालेला,
गर्दीतून वाट काढत त्याने बाकडं गाठलं ,
कटिंग घेऊन तिच्या येण्याची वाट पाहू लागला,

पुढच्याच ट्रेन ने आली ती, फलाटावर उतरली,
त्या गर्दीतही सुगंधी झुळूक त्याला स्पर्शून गेली,
गर्दीतून वाट काढत तिनेही बाकडं गाठलं,
दुकानदाराने सवयीने एक चिक्की सरकवली,

भेट झाली, चिक्की संपली, तास सहज निघून गेला,
निघायची वेळ येताच शेवटी तिने प्रश्न केला,
"तू बदलापूर, मी बदलापूर, 
असं ठाण्याला किती दिवस भेटायचं,
आपलं हे नातं आता पुढे कधी सरकायचं?"

चेहरा पडला बिचाऱ्याचा, शांत होऊन तो उत्तराला,
डॉक्टर म्हणालेत म्हातारीकडे एकच महिना शिल्लक राहिला,
डोळ्यात टचकन पाणी आलं, जाणीव तिला परिस्थितीची,
घरात फक्त जागा होती, चौघांपूरती रहाण्याची,

उद्या परत भेटण्यासाठी, दोघांनी निरोप घेतला,
तो हळूच शांत होऊन डब्याकडे वळला,

आज एक वर्ष सरलं, दोघे नेहमीप्रमाणे तिथेच भेटले,
तिच्या गळ्यात मंगळसूत्र होते, त्यानेच प्रेमाने घातलेले,
चिक्की झाली, कटिंग झाला, तेवढाच गर्दीत एकांत मिळाला,
दोघे निघाले घरी, उद्या पुन्हा एकांतात भेटायला...

---- विभव जोगळेकर