वो पहला प्यार

मेरे जिंदगी में उसका आना,

एक हसीन इत्तेफाक था,

उस इत्तेफाक में दिल दे बैठा,

ये दिल भी कितना नादान था...

रोज होता दिदार उसका,

रोज की मुलाकात थी, 

रोज वही राहे, वही सफर,

और घंटो चलती बातें थी ...

वो हँसती थी खुलकर जैसे,

बादल बरसते सावन में,

मैं चुप रहता, उसे ताकता,

खोया सा अपने आप में ...  

ना बोल पाया बात मन की,

ना उसके एहसास जान सका,

बस दोस्ती निभाई मैंने,

उसके आगे ना बढ़ सका...

एक मोड आया जिंदगी में ,

राहे हमारी अलग हुई,

कुछ कहना चाहती थी वो शायद,

पर फिर मुस्कुराकर रह गयी ... 

कुछ कहानीया पुरी ना होती,

बस यादों में रह जाती हैं ,

पहले प्यार की वो हलकी खुशबू,

उम्र भर साथ निभाती हैं ...

----विभव जोगळेकर

कवितेच्या विश्वामधुनी...

वेळी - अवेळी काही सुचून जाते,

जसे अंधारातून कुणी खुणावते,

कधी एकच शब्द कधी एक वाक्य,

पूर्ण कवितेची नांदी गाऊन जाते...

इथून पुढचा प्रवास कवितेचा,

जसा खेळ ऊन  - सावलीचा,

मी बसतो लिहाया सुचले म्हणुनी,

ती  रुसून जाते घाई बघुनी...

शब्दांचा पसारा दिसतो मजला,

परी एक ना हाती येते काही,

जणू स्वार शब्दांच्या हिंदोळ्यावर,

किनाऱ्यावर परी दूर अजुनी ....

मी थकून जातो हरून जातो, 

शेवटी तिला मी शरण जातो,

"मी " लिहीत नाही, माध्यम आहे,

मनापासूनी  कबुल करतो ...

बागडत येते मग कविता,

शब्दांचा छान साज लेवुनी,

झरझर चाले कागदावर मग,

हातातली माझी लेखणी...

------ विभव जोगळेकर

आई

तिला पाहिले मी फुले वेचिताना,

बागेतल्या फुलांमध्ये रमताना,

तिला पाहिले मी घर आवरताना,

प्रसंगी तेच घर सावरताना,

तिला पाहिले मी शाळेत शिकवताना,

सरस्वतीचे रूप पिढी घडवताना,

तिला पाहिले मी कष्ट करताना,

महालक्ष्मीचे रूप घर चालवताना,

तिला पाहिले ना कधी खचताना,

आई भवानीचे रूप संकटे संहारताना,

जिला पाहिले ना कधी रडताना,

मुलीच्या पाठवणीनंतर पाहिले कोसळताना,

तिला पाहिले ना कधी थकताना,

पहिले सदैव घरासाठी झीजताना,

पहिला तिच्या डोळ्यात असा आनंद,

नातवंडांसंगे हरवलेले बालपण जगताना,

तिला पाहिले रूपे अनेक जगताना,

खर्चिले आयुष्य सारे मुलांना घडवताना,

अन् जिला पाहिले ना कधीच थकताना,

पहावे लागले तिला निपचिप झोपताना...कायमचे झोपताना...

----- विभव जोगळेकर

चंद्र आणि कविता...

एक प्रार्थना सर्व कवींना, नका मला हो छळू आता,

पकडा त्या Mars - Venus ला, करा त्यांच्यावर कविता...

माती दगड धोंडे आहेत त्यांच्याकडे माझ्याप्रमाणे,

माझ्याकडे हरणांची जोडी त्यांच्याकडे असतील विमाने,

रंग माझा साधा पांढरा, तो ही सूर्यनारायणा कृपेने,

Mars आहे लालबुंद तर Venus चमके मोत्या प्रमाणे,

म्हणुनी प्रार्थितो तुम्हा कवींना नवीन काही लिहा आता,

पकडा त्या Mars - Venus ला, करा त्यांच्यावर कविता...

कधी माझी उपमा देऊन, प्रेमाची गोष्ट रंगवता,

कधी विरहात माझ्याकडे बघून, अश्रू हळूच ढाळता,

रोव्हर फिरती Mars वरती, Venus भोवती ढग दाट,

तिथेही लिहा कधीतरी, प्रेम, विरह, किंवा लगीन गाठ,

म्हणुनी प्रार्थितो तुम्हा कवींना नवीन काही लिहा आता,

पकडा त्या Mars - Venus ला, करा त्यांच्यावर कविता...

 ------- विभव जोगळेकर

आँखें भर आयीं - Her Version

 आज फिर तेरी आहट ने दिल को छुआ यूँ ही,

बरसों बाद तुझसे मुलाक़ात हुई… आँखें भर आयीं।

तुझसे दूर होकर भी तुझमें ही रही हर पल,

तेरा नाम दिल ने जो दोहराया… आँखें भर आयीं।

कितनी रातें तेरी याद में चुपचाप रोई हूँ,

आज तुझे यूँ सामने पाया… आँखें भर आयीं।

तू समझा होगा मैं भूल गयी हूँ सब कुछ,

पर तेरी एक झलक ने बताया… आँखें भर आयीं।

जुदाई मैंने भी हर रोज़ जी है ख़ामोशी से,

आज वही दर्द फिर मुस्कुराया… आँखें भर आयीं।

न शिकवा किया तुझसे, न कोई सवाल रखा,

बस दिल ने तेरा नाम सजाया… आँखें भर आयीं।

तू कुछ न बोला, मैं भी खामोश ही रही,

मगर हर लफ़्ज़ दिल ने सुनाया… आँखें भर आयीं।

जब तू मुड़ के चला गया, मैं भी वहीं ठहर गयी,

अपने ही दिल को समझाया… आँखें भर आयीं।

------ विभव जोगळेकर

आँखें भर आयीं - His Version

 आज फिर दिल को तेरी याद ने छुआ यूँ ही,

बरसों बाद तुझसे मुलाक़ात हुई… आँखें भर आयीं।

तन्हाइयों में जो अश्क़ थे, चुपके से बहते रहे,

तेरा नाम लबों पे आया… आँखें भर आयीं।

कितनी ही रातें तेरी याद में जागते गुज़रीं,

आज तुझे देखा… आँखें भर आयीं।

जुदाई के उस मोड़ पे वक़्त ठहर-सा गया था,

आज वही लम्हा फिर लौटा… आँखें भर आयीं।

कदम बढ़े भी तो दिल ने इजाज़त न दी कभी,

तेरी गली का ख़याल आया… आँखें भर आयीं।

न शिकवा रहा कोई, न कोई गिला बाकी,

बस तेरा ख़ामोश सा चेहरा… आँखें भर आयीं।

कुछ भी न कहा हमने, न तुमने कुछ जताया,

एक नज़र ही काफ़ी थी… आँखें भर आयीं।

आख़िर में जब मुड़ के देखा, तू दूर जा रही थी,

दिल ने चुपके से कहा “अलविदा”… आँखें भर आयीं।

----- विभव जोगळेकर

मैत्रीतून प्रीत ही फुलली

हळुवार दोन जीवांची,

मैत्रीतून प्रीत ही फुलली...

रोजचेच भेटणे होते,

बोलणे ही रोजचेच,

बोलण्यात हरवून जाती,

दोघेही तासंतास,

हळू हळू स्थिरावल्या नजरा,

शांतता बोलू लागली, 

हळुवार दोन जीवांची,

मैत्रीतून प्रीत ही फुलली...

कधी निरोप आई - बाबांचा,

कधी बहाणा अभ्यासाचा,

कधी ना मिळता बहाणा काही,

जड भासे क्षण-क्षण विरहाचा,

मैत्रीतही लपून भेटण्याची,

आता सवय अशी ही जडली,

हळुवार दोन जीवांची,

मैत्रीतून प्रीत ही फुलली...

ही जवळीक दोन जीवांची,

हे नाते दोघांमधले,

आता ना राहिले काही,

गुपित दोघांमधले,

मैत्रीच्या सावलीमध्ये,

प्रेमाची कळी ही खुलली,

हळुवार दोन जीवांची,

मैत्रीतून प्रीत ही फुलली....

------ विभव जोगळेकर

सावधान...दुचाकी वळत आहे!!

दुचाकीवर स्वार, आली समोरून नार,

तिचा पाहुनी अवतार, मी घाबरलो फार....

संकेत डाव्या वळणाचे, नजर उजवीकडे तिची,

आली वेळ माझ्यावर, सावध गाडी चालवण्याची...

मी वाजविला हॉर्न, तिचं लक्ष वेधायला,

तिला ठाव नाही कशाचा, हेडफोन तिच्या डोक्याला...

माझी भीती खरी ठरली, दुचाकी उजवीकडे वळली,

मी जोरात ओरडलो तशी, ती गोंधळून मध्येच थांबली...

डोळे मिचकावीत म्हणाली, "सॉरी हा, लक्ष नव्हतं",  

अन् भुर्रकन निघून गेली, जसं काहीच झालं नव्हतं...

---- विभव जोगळेकर

मन गुंतते विषयी

मन धावते विषयी गुंतते विषयी

तव चरणावीण मन गुंते सर्वाठायी...

क्षणैक आयुष्य क्षणभंगूर ते सुख,

सुख नांदता घरात दारी उभे दुःख,

कळते हे सर्व परी वळतच नाही,

मन धावते विषयी गुंतते विषयी...

मनी येताच विचार तैसे कर्म घडणार,

कर्माचे फळ मग भोगावे लागणार,

तव नामावीण मनास या लगाम नाही,

मन धावते विषयी गुंतते विषयी...

सर्व दुःखाचे मूळ मनातील विचार,

जेथे मनावर ताबा तेच सुखाचे आगर,

मन साधने गुंतावे यापरी सोपा उपाय नाही,

मन धावते विषयी गुंतते विषयी...

मनाचे हे गुण रामदास वर्णियेले,

दासबोध नि श्लोक मनाचे रचीयेले,

परी आम्हा अभ्यासाची बुद्धी होत नाही,

मन धावते विषयी गुंतते विषयी...

---- विभव जोगळेकर