Tuesday, July 10, 2012

ती संध्याकाळ .............

A small, sweet and romantic poem of memories of a lover with his girlfriend; an evening on a beach...hope you guys like it... do leave your  comments, these will inspire me to write more for sure...


किनाऱ्यावरच्या आपल्या पाऊलखुणा लाटांनी पुसून टाकणं ;

आणि मग उगाचच लाटांनी किनाऱ्यावरच  रेंगाळणं ;
त्यावर तुझं ते रुसणं , आणि माझं हसणं , अजूनही माझ्या लक्षात आहे ,
समुद्रावरची ती संध्याकाळ अजूनही माझ्या लक्षात आहे  || १  ||

मावळणारा सूर्य जणू आपला निरोप  घेत होता ,
मंद वाहणारा वारा तुझ्या बटांशी खेळत होता ,
त्यावर तूझं ते रुसणं आणि माझं हसणं ;अजूनही माझ्या लक्षात आहे ,
समुद्रावरची ती संध्याकाळ अजूनही माझ्या लक्षात आहे  || २  ||

समुद्रावरच्या गर्दीतही आपण दोघे एकांतात होतो ,
गुंतवूनी हातात हात , प्रेमाची स्वप्ने रंगवत होतो ,
तुझा तो स्पर्श , आपली स्वप्ने , अजूनही माझ्या लक्षात आहे , 
समुद्रावरची ती संध्याकाळ अजूनही माझ्या लक्षात आहे  || ३  ||

संध्याकाळ सरत होती , तुझी तगमग वाढत होती ,
माझ्यापासून लांब जाण्याचा त्रास , नि घरी जाण्याची तुला घाई होती ,
तुझ्या चेहऱ्यावरचा तो गोंधळ अजूनही माझ्या लक्षात आहे ,
समुद्रावरची ती संध्याकाळ अजूनही माझ्या लक्षात आहे  ||  ४  ||

No comments:

Post a Comment

सूर्यास्त - २

सूर्य अस्ताला निघाला, खेळ लाटांचा मंदावला, का अशावेळी खुणावते, अनामिक ओढ ही मनाला... ओढ अशी ही लागते, मन बेचैन असे हे होते, जसे ओळखीचे कोणी,...