ती लाजून पाठमोरी, चोरून अंग बसलेली,
संकेत मिलनाचा, सांगे केशातली अबोली... 
एक याम रजनीचा, उलटून असा गेलेला,
प्रत्येक सरत्या क्षणाला, श्वासांचा वेग वाढलेला,गंध रातराणीचा, वेड मनास लावून गेला,
बंदिस्त भावनांचा, मांडूनी पसारा गेला,
उनाड झुळूक वाऱ्याची, गवाक्ष उघडून गेली,
अन चांदण्यात पौर्णिमेच्या, तिची कांती न्हाऊन गेली...
नेत्रोमिलन होता, हलकेच कळी ती खुलली,
संकेत मिलनाचा, सांगे केशातली अबोली... ।।१।।
बेभान मन आवरेना, ही चंचलता हवीहवीशी,
श्वासांची पण दुरी, आता नकोनकोशी,
लोचनी भाव प्रीतीचा, भावना समर्पणाची,
सरत्या प्रत्येक क्षणात, आतुरता मिलनाची,
चढत्या लयीत श्वासांच्या, संपली घालमेल जीवांची,
प्रेमात डुंबून गेली, जोडी ही रती मदनाची,
ती लाजून मिठीत त्याच्या, अशी विरघळून गेली,
संकेत मिलनाचा, सांगे केशातली अबोली....||२||
-- विभव जोगळेकर
No comments:
Post a Comment