सुकलेले झाड

एक सुकलेले झाड, झाडावर हिरवी वेल,

त्या वेलीला फुलले एक लहानसे फुल,

झाड सुकून गेलेले, आता मराया टेकलेले,

परी त्या वेलीसाठी शर्थीने उभे ठाकलेले,

ना पाने ना सावली ना पक्ष्याचा थवा सोबतीला,

त्या एका फुलाने मात्र सारा आसमंत गंधाळला,

येई वाऱ्याची झुळुक वेल अलगद डुले,

जणू सुकलेल्या झाडाशी तिचा संवाद हळू चाले,

त्या छोट्याशा फुलाने जादू अशी केली,

फुलपाखरे नि पक्षी झाडाकडे परतली,

ओस पडल्या फांद्यांना पुन्हा वसंत भेटला,

सुकलेल्या झाडालाही जगण्याचा अर्थ मिळाला,

छोटसं ते फुल किती सुचवून गेलं,

जगायचं कसं सांगून ते गेलं...

----- विभव जोगळेकर