गावाच्या वेशीवर वृक्ष एक डौलदार,
शेजारी त्या जुने मोडके गरीबाचे एक घर...
पारंब्यांच्या झोक्याला साथ भारी वाऱ्याची,
परी खेळाया तिथे मुले फिरकत ना कोणाची।
घराचे छप्पर कौलारू पावसाने झिजलेले,
भिंतीवर शेवाळ जुने शांतपणे वाढलेले।
दाराशी बसे म्हातारा एकटाच धीरगंभीर,
परतीच्या पावलांचा रस्ता शोधे त्याची नजर।
कधी ऐकू येई आवाज म्हाताऱ्याच्या हसण्याचा,
पौर्णिमेच्या रात्री घुमे नाद तिथे पैंजणांचा।
रात्री म्हणे कधीतरी झोका हलताना दिसे,
पारंब्यांच्या झोपाळ्यावर अस्तित्व कोणाचे भासे।
चांदण्यांच्या उजेडात वृक्ष उभा थरथरे,
त्या मोडक्या घरात पणतीचा उजेड पसरे।
कुणीच ना जाणली त्या म्हाताऱ्याची कैसी व्यथा,
डोळ्यांत साचून राहिली एकाकीपणाची कथा।
आजही ऐकू येतो नाद कधी तिथे पैंजणांचा,
एकटाच झोका न जाणे वाट पाहतो कोणाचा....
— विभव जोगळेकर
No comments:
Post a Comment