भुरळ

जी वेचीली शब्दासुमने ती सारी,

तुला वर्णाया अपुरीच पडली,

तुला पाहता विसरलो मी सारे,

कशी मनास या भुरळ पडली...

होतो सुखात मी एकटाच आधी,

मी, माझा, मोकळा स्वच्छंदी,

सहवास तुझा वेड लावून गेला,

आगळीच मस्ती नी वेगळीच धुंदी,

अजून ना कळते मला की,

तुजवरी कशी ही प्रीत जडली,

तुला पाहता विसरलो मी सारे,

कशी मनास या भुरळ पडली...

तव लोचनी चांदण्यांची जणु,

रात्र मोहक अशी ही सजली,

मन गुंतता त्या मोहक लोचनी, 

प्रीत आपुली अजूनच खुलली,

या प्रितीची, तुझ्या सहवासाची,

सवय मनास अशी ही जडली,

तुला पाहता विसरलो मी सारे,

कशी मनास या भुरळ पडली...

तुझीच आस मनास आता,

तुझ्या विना मज नकोच काही,

एक क्षणाचाही विरह आता,

मनास या मंजूर नाही,

इथून परत फिरण्याची आता,

वाट कुठली नाही उरली,

तुला पाहता विसरलो मी सारे,

कशी मनास या भुरळ पडली..

--- विभव जोगळेकर