सूर्य अस्ताला निघाला,
खेळ लाटांचा मंदावला,
का अशावेळी खुणावते,
अनामिक ओढ ही मनाला...
ओढ अशी ही लागते,
मन बेचैन असे हे होते,
जसे ओळखीचे कोणी,
आर्त साद ही घालते....
साद कळेना कुणाची,
मावळत्या सूर्याची,
का सर्वत्र पसरलेल्या,
गूढ संधी प्रकाशाची...
संधिप्रकाश छेडतो,
मनातली अशी ही तार,
आणि गोंधळ घालतो,
मनी 'कोहम' चा विचार...
' कोहम ' प्रश्नाचे,
मी पुसतो उत्तर,
' सोहम सोहम ',
साद घालितो समुद्र...साद घालितो समुद्र...
----- विभव जोगळेकर
No comments:
Post a Comment