नैहर छुटो जाय...

 प्राजक्ताचा सडा बघ, पडला आज अंगणी,
पश्चिमेला तुळस ग, बसली वृंदावनी,
बाजूलाच जास्वंद, बहरून ती आली,
त्यापलीकडे लगडली, वेलावर गोकर्णी... ||१||

अशा फुलांच्या मधोमध, पसरले अंगण,
अंगणात मांडले ग, झावळांचे तोरण,
पाखडलेल्या तांदळाचा, पसारा ग अंगणी,
वेचाया जमली चिऊ-खारू, जमले ग सारेजण...||२||

समोरच्या झाडीतून,  किरणे डोकावती,
भारद्वाजाची साद मग, मनास खुणावती,
तेवढ्यात गोठ्यातून, गंगा ही हांबरती,
पिल्लास तिच्या दूध पाजाया, साद ती घालती...||३||

परसात विहिरीवर, आई रहाट ओढती,
अन् आजी माझी चुलीवर, भाकरी ग भाजती,
बाबा लागले तयारीला, शेतावर लावणी,
मी आणि मोती आमचा, दोघे त्यांचे सोबती...||४||

वैभव हे सारे इथे, कसे सोडून मी जाऊ,
सांग सख्या तुझ्या सांगे, कशी शहराला येऊ,
जन्म माझा मातीतला, जीव गुंतला ह्या अंगणी,
पश्चिमेला जिथे आहे, तुळस वृंदावनी... ||५||

---- विभव जोगळेकर

क्या बताउ तुम्हे

क्या बताउ तुम्हे, किस तरहा से ये,

उलझी उलझी सी है, जिंदगी अब मेरी ||

जब अकेला था मैं, बडा नादान था,

मुस्कुराहट से भरे, थे लम्हे सारे,

जबसें देखा तुम्हे, दिवाना हुवा,

मुस्कुराहट की वजह, अब तुम बन गये...

क्या बताउ तुम्हे, किस तरहा से ये,

उलझी उलझी सी है, जिंदगी अब मेरी ||१||

हर पल अब तुम्हे, सोचता रहता हु,

हर बात अब तुमसे, कहना चाहता हु,

उलझन है ये, अब तुमसे कैसे कहू,

मेरे धडकन की वजह, अब तुम बन गये...

क्या बताउ तुम्हे, किस तरहा से ये,

उलझी उलझी सी है, जिंदगी अब मेरी ||२||

छोटी छोटी बातोमे, खुश रहता था मैं

अपने मस्ती में जिंदगी, जी रहा था मैं,

उलझन है ये, तुमसे कैसे कहू,

मेरे खुशी की वजह, अब तुम बन गये....

क्या बताउ तुम्हे, किस तरहा से ये,

उलझी उलझी सी है, जिंदगी अब मेरी ||३||

------ विभव जोगळेकर

आई - बाबा

 

आम्ही झालोय अनाथ, ना उरली आई - बाबांची साथ,
आता सहावेना, ऐसे नियतीचे हे आघात ||

गाडा संसाराचा ओढून, चिंता भविष्याची करून,
थकली ग माझी माय, गेली झिजून झिजून,
शरीर थकले, उभे आयुष्य कष्टात जगून,
परी मन ना थकले, चिंता लेकरांची करून,
शेवटी थांबले ते श्वास, काही राहिले ना शेष,
गेली  समर्थपणे देऊन, बाबांची ४७ वर्षांची साथ || १||

बाबांविषयी काय लिहू, मला शब्दचीं सूचेना,
त्यांच्या बद्दलच्या भावना, शब्दात मांडता येईना,
बाबा शीतल छाया  झाले, जेव्हा आयुष्य तापून उठले,
बाबा मजबूत ढाल  झाले, जेव्हा संकट समोर ठाकले,
राग खोट्याचा फार त्यांना, व्रत सत्याचे घेतलेले,
संस्कार मुलांवर करताना, हात कधीच ना उठले ||२||

शिक्षण नोकरी परी घर, लहानपणीच सोडले,
परी शेवटच्या श्वासापर्यंत, हेदवीचे होऊन राहिले,
चांगुलपणा नी प्रामाणिकपणाचे, बाळकडू त्यांनीच पाजले,
आईची संसारात साथ करताना, प्रेम काय ते दाविले,
संसार करताना, अध्यात्माची, कास कधी सोडली नाही,
सद्गुरू सेवेच त्यांनी, व्रत कधी मोडलं नाही || ३ ||
 
सुटली साथ आईची, एकाकी पडले ते फार,
कितीही म्हटलं तरी, त्या दोघांचा होता तो संसार,
मुलांच्या मायेपोटी, थांबले ते एक संवत्सर,
अन् निरोपाची वेळ येता, त्यागले त्यांनी हे शरीर,
नुसतेच बाबा गेले नाही, गेले माझे मित्र, माझे सल्लागार,
आम्हा करून पोरके, गेले उरकून त्यांचा संसार,

काही पुण्य होते केले,म्हणुनी ऐसे मायबाप ते मिळाले,

जन्मोजन्मी यावे ह्यांच्याच पोटी, ऐसे त्या विधात्या प्रार्थीले,

आम्ही झालोय अनाथ, ना उरली आई - बाबांची साथ,
आता सहावेना, ऐसे नियतीचे हे आघात ||४||

---- विभव जोगळेकर

अबोली

गुलाब फुलांचा राजा झाला, कमळाला राष्ट्र फुलाचा मान मिळाला,

रात्रीस गंध रातराणीचा दरवळला, गाण्यात मान चाफ्यास मिळाला,

परी एक सखी मज सांगून गेली, तिचे आवडते फुल अबोली,

निशब्द विश्वाच्या साम्राज्याची, साम्राज्ञी ही अबोली...

नाजूक ना काही पारिजाता परी, मोगरा असावा द्वारी एकतरी,

जास्वंदीस मान, लाडकी गणेशाची, आणि सोज्वळता पहावी सोनटक्याची,

परी एक सखी मज सांगून गेली, तिचे आवडते फुल अबोली,

निशब्द विश्वाच्या साम्राज्याची, साम्राज्ञी ही अबोली... ||२||

संध्याछायेत अलगद फुलली, केशरी रंगात न्हाऊन निघाली,

गंध ना परी वेणीत सजली, शांत सौंदर्याची कोवळी अबोली,

एक सखी मज सांगून गेली, तिचे आवडते फुल अबोली,

निशब्द विश्वाच्या साम्राज्याची, साम्राज्ञी ही अबोली... ||३||

------ विभव जोगळेकर 

करम

पल खुशी के जो आये, तो ये तेरे करम है,

गम के बादल जो छाये, तो भी तेरे करम है,

तू जो धरती पे है आया, तो इतना समझ ले,

हिसाब होना है बाकी, कुछ ऐसे तेरे करम है...

------- विभव जोगळेकर 

इडली आणि रविवार

गोल गरगरीत, गोरी गोमटी, माझ्या नशिबी ऐसी आली,

Weekend आला, रविवारची, इडली माझ्या पानात वाढली...

सकाळच्या नाश्त्याला, संगे चटणी घेऊन आली,

पहिला घास घेताच, गळ्यात अडकून, पटकन उचकी लागली...

दुपार झाली, रविवारची, जेवणाची आता वेळ झाली,

ह्यावेळी सांबारात बुडून, समोर पुन्हा इडली आली...

संध्याकाळच्या जेवणाची, मनाने मात्र धास्ती घेतली,

आणि पुन्हा तेच, ह्यावेळी, पोडी पांघरून इडली आली...

सोमवार उजाडला, म्हटलं एकदा, इडली पासून सुटका झाली,

इतक्यात आईने, नाश्त्याला, फ्राय केलेली इडली ठेवली....

------ विभव जोगळेकर 

First Meet

 Our parents talked, the dates were fixed,

They smiled and said, "You both can meet"

We sat there, tea growing cold,

Two quiet hearts, a little scared, a little bold.!!

She spoke less, nodded more,

Eyes tracing patterns on the floor.

I tried some jokes, kept my voice light,

Hoping somehow it could feel right.

Between "yes" and "we will see",

Something waited silently!!

It was only our first meeting, thats all,

No big words, no promises to call,

Just two people, careful and slow,

Learning what the hearts should know!!

I asked her, "Shall we go outside?"

The lake was calm, the day was kind,

A small boat and the water moving slow,

Just like us, not ready - but willing though!!

She spoke of home, of simple dreams,

I listened more than I believed.

Her laughter came, shy and true,

And somehow, mine followed too.

The silence did'nt feel so tight,

It felt like things were turning right!!

It was only our first meeting you see,

But felt liek start of something meant to be.

No rush and no need to impress,

Just comfort growing and nothing less!!

When my hand touched hers by chance,

She frozed for a second, then gave a glance,

I held it gently, not too tight,

Like asking a question, not claiming a right!!

A small kiss on her forehead then,

Not love - just respect back then.

She smiled softly, looked away,

And I knew I would remember the day!

It was only our first meeting, so small,

But it changed the meaning of it all.

Not a filmy story, not too grand,

Just a begining....hand in hand.

Arranged by words,chosed by heart,

That's how our story choose to start!!

------ Vibhav Joglekar