पल खुशी के जो आये, तो ये तेरे करम है,
गम के बादल जो छाये, तो भी तेरे करम है,
तू जो धरती पे है आया, तो इतना समझ ले,
हिसाब होना है बाकी, कुछ ऐसे तेरे करम है...
------- विभव जोगळेकर
-
ती लाजून पाठमोरी, चोरून अंग बसलेली, संकेत मिलनाचा, सांगे केशातली अबोली... एक याम रजनीचा, उलटून असा गेलेला, प्रत्येक सरत्या क्षणाला, श्वास... -
गोठलेल्या मनामध्ये ना कसली जाणीव, कळते ना मनास या कसली उणीव... ना सुखावते मन जरी दरवळ मोगऱ्याचा, ना बोचतो मनास आता दुरावा कुणाचा, हरवलेल्या ...
-
A small, sweet and romantic poem of memories of a lover with his girlfriend; an evening on a beach...hope you guys like it... do leave you...
No comments:
Post a Comment