माझे… तुझे…

जे माझ्या मनात,  ते तुझ्या ओठांत,

काय चालले हे आपुल्या  दोघांत..

प्रीतीचा सडा अंगणी, माझिया मनात,

प्रेम बहरून  आले,तुझ्या नजरेत.. 

दु:ख विरहाचे, दाटे ह्या ह्रुदयात,

आसवे का येती, तुझीया डोळ्यांत..

मुक्या भावनांना  बोल कोठून हे आले,

न जाणो माझे मन, कधी तुझ्यात गुंतले...

हेदवी

कोकणातल्या समुद्रकिनारी हिरवळीत नटलेलं, 

हेदवी आमचं गाव सुंदर  जोगळेकरांनी वसवलेलं ।।

डोंगरावरती  नवलाई  नि गावात लक्ष्मीनारायण, 

गावाच्या रक्षणार्थ साक्षात दशभूज गजानन ।।

समुद्रावरचा सूर्यास्त नि बामण घळीतली भरती, 

अजुनही लक्षात आहे नदीवरची डुम्बण्यातली मस्ती ।।

झोपाळ्यावरचा उंच झोका नि अंगणातली खेळी, 

चहाची वेळ होताच वाजे ललिता काकूंची चिपळी ।।

पडवीतल्या आराम खुर्चीत बसण्याची आम्हा मुलांची धडपड,

आणि आतमधे चाललेली मोठ्ठ्याची ती "निरर्थक" बडबड ।।

माडीवरच्या खोलीमध्ये रंगलेला पत्त्यांचा तो डाव, 

नि दुकानातून चोरलेल्या फरसाणावर मारलेला ताव ।।

गणेश चतुर्थीला दोन दिवस आधी रंगवायची ताटी, 

संध्याकाळच्या आरती नि साथीला तबला पेटी ।।

धुसरशी आठवण आहे हेदवीच्या आजीची, 

तिने सांगितलेल्या गोष्टी नि माडीखाली रंगलेल्या पेशन्सच्या डावाची ।।

दर रविवारी अप्पांसाठी हेदवीला व्हायचा फोन, 

"विभवा ! कसा आहेस ? काळजी घे " एवढेच शब्द दोन ।।

गेल्या गेल्या हेदवीला द्यायचा इंटरव्यू अप्पांचा, 

चौकशी प्रवासाची नि अहवाल खुशालीचा ।।

काळ बदलला,माणसे बदलली , आम्हीही आता मोठे झालो, 

जगाच्या पाठीवर कुठेही गेलो तरी हेदवीचेच होऊन राहिलो  ।।

 

शाळा अशी हवी

दप्तराचे ओझे नको,

छ्डीवाले शिक्षक नको,

शाळा अशी हवी जिथे,

परीक्षेचं टेन्शन नको ॥ 

शाळेच्या पहिल्याच दिवशी,

अभ्यास होमवर्क काहीच नको,

अर्ध्या दिवसाहून मोठा,

शाळेचा पहिला दिवस नको,

नव्या कोऱ्या वहिचा,

वास कधी संपायला नको,

शाळा अशी हवी जिथे,

परीक्षेचं टेन्शन नको ॥ १ ॥ 

नवीन मित्र शाळेत येताना,

जुने सोडून जायला नको,

अभ्यास कितीही वाढला तरी,

दंगा मस्ती कमी व्हायला नको,

तासामध्ये डबा चोरून खाताना,

शिक्षकांनी पकडायला नको,

शाळा अशी हवी जिथे,

परीक्षेचं टेन्शन नको ॥ २ ॥ 

प्रेम …

हे तुझं, ते माझं, कधी आपलं झालं कळलंच नाही,

प्रेमाच्या आपल्या संसाराला, चार वर्ष झाली कळलीच नाही ॥ 

चारच दिवसांपूर्वी तर भेटलो आपण,

लग्न केलं, प्रेमात पडलो,

कि प्रेमात पडून लग्न केलं,

अजूनही मला उमगत नाही …. 

प्रेमाच्या आपल्या संसाराला, चार वर्ष झाली कळलीच नाही ॥ 

चारच पाउलं तर चाललो आपण,

दोन धडपडण्याची, नि दोन पाउलं प्रेमाची होती,

तुझयासंगे ही चार पाउलं,

कधी चाललो कळलंच नाहि …

प्रेमाच्या आपल्या संसाराला, चार वर्ष झाली कळलीच नाही ॥ 

चारच क्षण तर जगलोय आपण,

एक क्षण दुख्खाचा, तर तीन क्षण प्रेमाचे होते,

यापुढील प्रत्येक क्षण प्रेमाचाच असेल शंकाच नाही …. 

प्रेमाच्या आपल्या संसाराला, चार वर्ष झाली कळलीच नाही ॥ 

ऐ इन्सान जाग जरा

ऐ इन्सान जाग जरा, आवाज दे,

हवस के दरिन्दोसे लडने में साथ दे । 

माना के चूप रहना तेरी दुर्बलता का प्रतिक नही,

पर उन दरिन्दो के नजरो में, तेरी हार से कम नही । 

दुर्बल महिलाओन्के अत्याचारी कायर है, शूर नही,

पर उनके साहस की वजह, अपनेही जीवन में तू मगरूर कही । 

आज नही तो कल ये दुर्घटना, तेरे घर भी हो सकती है,

हर रोज कही किसीके  बेटीकी इज्जत जहा लुटती है  । 

तू अकेला नही इस राह में, हर वो शक्स तेरे साथ है,

जिसे अपने परीवारसे प्यार और अपने जिम्मेदारी का एहसास है । 

ऐ इन्सान जाग जरा, आवाज दे,

हवस के दरिन्दोसे लडने में साथ दे… 

कविता

कविता ही प्रतिभा असते, कवी म्हणवणाऱ्या लोकांची,

शब्दांचा काव्य बनतं, ही देणगी आहे देवाची|

आयुष्याला अर्थ देते, देते दिशा जगण्याला,

लंगड्यालाही पाय देते, आयुष्याच्या शर्यतीत धावायला|

देते दृष्टी कवीला, सूर्याच्या पलीकडे पहायला,

शिकविते रडता रडता हसायला, आणि हसत हसत दुख भोगायला|

कधी काव्य असतं पावसाचं, प्रेमाच्या धारांनी मन चिंब भिजवणार,

कधी काव्य असतं पावसाचं, मनातलं दुख डोळ्यावाटे पूर म्हणून वाहणारं|

कविता ही अशीच असते, आयुष्यावर बोलणारी, 

शब्दांच्या माध्यामातून, मुक्यालाही बोलायला लावणारी|

खट्याळ....

खट्याळ वारा...
अलगद अलगुज वाजवीत जातो, 
मनातील गुज तुला सांगून जातो....खट्याळ वारा....|

खट्याळ पाउस...
प्रेमाच्या धारा बरसत जातो,
भावनांनी चिंब भिजवून जातो....खट्याळ पाउस ...|

खट्याळ हसणं.....
मनास वेड लाऊन जातं,
जीवाची घालमेल वाढवून जातं....खट्याळ हसणं.....|