रात्र पौर्णिमेची, चंद्र सोबतीला,
मी एकटा किनाती, सांगे समुद्र खवळलेला ।।
मी एकटा किनाती, सांगे समुद्र खवळलेला ।।
थैमान लाटांचे, उद्रेक विचारांचे,
मन चंद्राची सावली, खड्डे वेदनांचे, ।।
पाय रुतले वाळूत, मन स्थिरावेना,
पुसून टाकिल्या लाटांनी, तरी शोधी पाऊलखुणा ।।
पौर्णिमेच्या चांदण्यात, न्हाऊन निघाला किनारा,
ओल्या किनारी बसून, मी अजून तहानलेला ।।
समुद्राची गाज, तो एकच आवाज,
अशा एकांतात, मन घाली साद ।।
No comments:
Post a Comment