पाउस

कोसळणारा पाउस अनुभवताना,

 सुगंध मातीचा दरवळून गेला, 

वाऱ्यावेगे मनास माझ्या, 

भूतकाळात घेऊन गेला ।।

त्या रात्रीही असाच पाउस, 

दामिनीही संगतीला होती, 

मोगऱ्याची वेणी आणि, 

मोरपंखी साडी तू नेसाली होतीस ।।

पौर्णिमेच्या चंद्रापरी, 

काया तुझी चमकत होती, 

गालावर विसावलेली बट तुझी, 

मनास माझ्या खुणावत होती ।।  

चिंब भिजलेली काया, 

साडीही तुला बिलगून होती,

चिंब पावसातही मनात, 

तहानलेली प्रीत होती ।।

मागे वळून पाहू

चल ग सखे आज जरा मागे वळून पाहू,
पाच वर्षांचा संसार आपला, आठवणीत डुंबून जाउ… 



ती पहिली भेट, तो मनातील संकोच,जरा पुन्हा अनुभवू…
तो पहिला स्पर्श आणि तुझ लाजणं, कसं मनाला सांभाळू… ।।१।।


तो पहिला पाउस, ती पाहीली मिठी,जरा पुन्हा अनुभवू…
ते फोनवरच तासंतास बोलणं,थोडं पुन्हा बोलून पाहु… ।।२।।


ते रुसवे, फुगवे नि ते अबोल क्षण ,यांना दूर लोटून देऊ,
त्या नंतरचं खळखळून हसणं,पुन्हा हसून पाहू…. ।।३।।

चल ग सखे आज जरा मागे वळून पाहू,

पाच वर्षांचा संसार आपला, आठवणीत डुंबून जाउ…

मी माझ्याच तंद्रीत…

मी माझ्याच तंद्रीत, अनवाणी, पायवाट तुडवीत चाललो होतो,

बेभान, बेफिकीर मी, माझ्याच मस्तीत चाललो होतो… 

 नाही चिंता, नाही फिकीर, नाही तमा कुणाची,

पायावाटेच्या वळणावळणावर, पावलं टाकीत चाललो होतो… 

एकीकडे पसरलेला अथांग सागर होता…तर… 

दुसऱ्या बाजूने, डोंगराच्या पायथ्याशी, संथ वाहणारी सरिता… 

आजही पुन्हा त्या सागरावरच्या, सुर्यास्ताचा मी साक्षी होतो,

मी माझ्याच तंद्रीत, अनवाणी, पायवाट तुडवीत चाललो होतो…. ।१।

मनाला माझ्या पसरलेल्या अथांग सागराची ओढ होती,

पावलांनी मात्र, घराकडे जाणारी, पायवाट धरली होती,

सायंकाळच्या त्या संधीप्रकाशात, निसर्गाच्या कुशीत हरवलो होतो,

मी माझ्याच तंद्रीत, अनवाणी, पायवाट तुडवीत चाललो होतो…।२।

पक्षांचे थवे घरी परतताना, मी निरोप त्यांचा घेत होतो,

आकाशातल्या रंगांच्या छटा, डोळ्यात साठवून घेत होतो,

स्वता:शी संवाद साधण्यासाठी, उद्या परत यायचं पक्कं करत होतो,

मी माझ्याच तंद्रीत, अनवाणी, पायवाट तुडवीत चाललो होतो…. ।३।

माझे… तुझे…

जे माझ्या मनात,  ते तुझ्या ओठांत,

काय चालले हे आपुल्या  दोघांत..

प्रीतीचा सडा अंगणी, माझिया मनात,

प्रेम बहरून  आले,तुझ्या नजरेत.. 

दु:ख विरहाचे, दाटे ह्या ह्रुदयात,

आसवे का येती, तुझीया डोळ्यांत..

मुक्या भावनांना  बोल कोठून हे आले,

न जाणो माझे मन, कधी तुझ्यात गुंतले...

हेदवी

कोकणातल्या समुद्रकिनारी हिरवळीत नटलेलं, 

हेदवी आमचं गाव सुंदर  जोगळेकरांनी वसवलेलं ।।

डोंगरावरती  नवलाई  नि गावात लक्ष्मीनारायण, 

गावाच्या रक्षणार्थ साक्षात दशभूज गजानन ।।

समुद्रावरचा सूर्यास्त नि बामण घळीतली भरती, 

अजुनही लक्षात आहे नदीवरची डुम्बण्यातली मस्ती ।।

झोपाळ्यावरचा उंच झोका नि अंगणातली खेळी, 

चहाची वेळ होताच वाजे ललिता काकूंची चिपळी ।।

पडवीतल्या आराम खुर्चीत बसण्याची आम्हा मुलांची धडपड,

आणि आतमधे चाललेली मोठ्ठ्याची ती "निरर्थक" बडबड ।।

माडीवरच्या खोलीमध्ये रंगलेला पत्त्यांचा तो डाव, 

नि दुकानातून चोरलेल्या फरसाणावर मारलेला ताव ।।

गणेश चतुर्थीला दोन दिवस आधी रंगवायची ताटी, 

संध्याकाळच्या आरती नि साथीला तबला पेटी ।।

धुसरशी आठवण आहे हेदवीच्या आजीची, 

तिने सांगितलेल्या गोष्टी नि माडीखाली रंगलेल्या पेशन्सच्या डावाची ।।

दर रविवारी अप्पांसाठी हेदवीला व्हायचा फोन, 

"विभवा ! कसा आहेस ? काळजी घे " एवढेच शब्द दोन ।।

गेल्या गेल्या हेदवीला द्यायचा इंटरव्यू अप्पांचा, 

चौकशी प्रवासाची नि अहवाल खुशालीचा ।।

काळ बदलला,माणसे बदलली , आम्हीही आता मोठे झालो, 

जगाच्या पाठीवर कुठेही गेलो तरी हेदवीचेच होऊन राहिलो  ।।

 

शाळा अशी हवी

दप्तराचे ओझे नको,

छ्डीवाले शिक्षक नको,

शाळा अशी हवी जिथे,

परीक्षेचं टेन्शन नको ॥ 

शाळेच्या पहिल्याच दिवशी,

अभ्यास होमवर्क काहीच नको,

अर्ध्या दिवसाहून मोठा,

शाळेचा पहिला दिवस नको,

नव्या कोऱ्या वहिचा,

वास कधी संपायला नको,

शाळा अशी हवी जिथे,

परीक्षेचं टेन्शन नको ॥ १ ॥ 

नवीन मित्र शाळेत येताना,

जुने सोडून जायला नको,

अभ्यास कितीही वाढला तरी,

दंगा मस्ती कमी व्हायला नको,

तासामध्ये डबा चोरून खाताना,

शिक्षकांनी पकडायला नको,

शाळा अशी हवी जिथे,

परीक्षेचं टेन्शन नको ॥ २ ॥ 

प्रेम …

हे तुझं, ते माझं, कधी आपलं झालं कळलंच नाही,

प्रेमाच्या आपल्या संसाराला, चार वर्ष झाली कळलीच नाही ॥ 

चारच दिवसांपूर्वी तर भेटलो आपण,

लग्न केलं, प्रेमात पडलो,

कि प्रेमात पडून लग्न केलं,

अजूनही मला उमगत नाही …. 

प्रेमाच्या आपल्या संसाराला, चार वर्ष झाली कळलीच नाही ॥ 

चारच पाउलं तर चाललो आपण,

दोन धडपडण्याची, नि दोन पाउलं प्रेमाची होती,

तुझयासंगे ही चार पाउलं,

कधी चाललो कळलंच नाहि …

प्रेमाच्या आपल्या संसाराला, चार वर्ष झाली कळलीच नाही ॥ 

चारच क्षण तर जगलोय आपण,

एक क्षण दुख्खाचा, तर तीन क्षण प्रेमाचे होते,

यापुढील प्रत्येक क्षण प्रेमाचाच असेल शंकाच नाही …. 

प्रेमाच्या आपल्या संसाराला, चार वर्ष झाली कळलीच नाही ॥