मसाला डोसा

मसाला डोसा हा तसा सहज आणि कुठेही मिळणारा पदार्थ. दक्षिण भारतातून जगभर प्रसिद्द झालेला. हल्ली तर मुंबई पुण्यात प्रत्येक नाक्यावर डोस्याची गाडी बघायला मिळते. आमच्या लहानपणी असं नव्हतं. मला वाटतं जी गोष्ट आपल्याला सहज नाही मिळत, त्या गोष्टीच आपल्याला कुतूहल असतं, तसंच काहीसं डोस्याच्या बाबतीत झालं. आमच्या लाहानपाणी, आता सारखं सर्रास हॉटेलला जाणं होत नसे. आम्ही तर वर्षातनं एकदाच जायचो हॉटेलला त्यामुळे डोसा हा एरव्ही घरी न बनणारा पदार्थ, हॉटेल मध्ये अगदी आवडीने खायचो. त्यामुळेच असेल, डोस्याच माझ्या मनात एक स्पेशल स्थान आहे.
गोव्यात डिसेम्बर महिन्यात, ३ तारखेला Old Goa येथे आणि ८ तारखेला पणजी येथे फेस्त असतं. ७ तारखेला, चर्च स्क्वेर, पणजी येथे फटाक्यांची आताषबाजी असते. ती  आताषबाजी बघायला आई बाबा आम्हाला दर वर्षी पणजीला घेऊन जायचे, ज्याची आम्ही आतुरतेने वाट बघायचो.
आम्ही रहायचो पर्वरीला, टेकडीवरती. पर्वरी - पणजीला जोडणारा, मांडवी नदीवरचा पूल पडल्यामुळे, वाहतूक बेती मार्गे (आतच Betim), फेरीबोटने पणजीला वळवली होती. ७ तारखेला, संध्याकाळी, ४ वाजता सगळं आटोपून आम्ही तयार व्हायचो. बाबांची त्या वेळी विजय सुपर ही स्कुटर होती. ह्या स्कुटरवरती आम्ही ५ जण स्वार व्हायचो. बाबा स्कुटर चालवायचे, माझा लहान भाऊ, विनय पुढे उभा रहायचा, आई मागच्या सीटवर, आमच्या लहान बहिणीला, वैष्णवीला घेऊन बसायची आणि दोन सीटच्या मध्ये मी !!
पर्वरीहुन बेतीचा प्रवास म्हणजे १०-१५ मिनिटं, मस्त डोंगरातून खाली उतरण्याचा, बाजूला दाट झाडी. बेतीला आलो, कि बाबा स्कुटर पार्क करायचे आणि आईने तो पर्यंत तिकीट काढायचे. मग आम्ही धक्क्यावर फेरीबोटची  वाट बघत उभे असायचो. एखादा शेंगदाणेवाला आला  कि आम्ही बाबांकडे बघायचो. १ रुपयाला  १ पूडी ह्या प्रमाणे २-३ पुड्या घेऊन आम्ही फेरीबोटीत  चढायचो.
बोटीच्या मागच्या बाजूला उभे राहून पाणी कापत जाणारी बोट बघण्यात कधी पणजी यायच कळायच नाही. पणजी धक्का ते चर्च स्क्वेर मग पायपीट करून, एक चांगली जागा पकडायची, जिथून आम्हाला पूर्ण आताषबाजी दिसेल. मग वाट बघायची ती काळोख पडण्याची. तो पर्यंत एखाद दुसऱ्या खेळण्याची आणि आमच्या आवडत्या भिरभिऱ्याची खरेदी व्हायची. काळोख झाला कि २५-३० मिनिटं फटाक्यांची आताषबाजी चालायची. एखादं आईस्क्रीम, उरलेले शेंगदाणे खात आताषबाजी बघायची म्हणजे पर्वणी असायची. जात धर्म विसरून सगळे लोकं रस्त्यावर आताषबाजीचा आनंद घ्यायचे!!
ही आताषबाजी झाली कि आमची पावलं वळायची ती जवळच्या कामत हॉटेलमध्ये. तिथे गेलो कि एकच ऑर्डर असायची, मसाला डोसा. मी, विनय आणि वैष्णवी, प्रत्येकी एक डोसा खायचो. आईबाबांनी स्वतःला कधी काही ऑर्डर केलेलं मला तरी आठवत नाही. ते फक्त चहा प्यायचे आणि आम्ही डोस्यावर ताव मारायचो. डोसा खाऊन झालं कि २ Gold Spotची ऑर्डर असायची. ते संपलं कि आमची सहल संपायची आणि आम्ही निघायचो परतीच्या प्रवासाला.
आज पण डोसा म्हटलं कि मला  ७-डिसेंबरची आठवण येते. विजय सुपरवरची आमची राईड आणि कामत हॉटेल मधला, मसाला डोसा!!

सिनेमासाठी काय पण.....

नाताळाची सुट्टी सुरु होती, मी रजा काढून सहकुटुंब माझ्या घरी गोव्याला होतो. दुपारचे जेवण चालू होते आणि अचानक माझ्या भावाने विषय मांडला.
आपल्या बायकोला उद्देशून तो म्हणाला - "दादा वहिनी इथे आहेत, तू त्यांच्या बरोबर सिनेमाला जाऊन ये. नंतर रुटीन सुरु झाले कि मग मला सांगू नकोस जायला मिळत नाही सिनेमाला!! " असं म्हणत त्याने मला डोळा मारला.

हाय कोर्ट (आमची आई) समोर प्रोपोसल ठेवण्याची त्याची ही पद्धत मला ठाऊक होती. मी ही त्याचीच री ओढत म्हणालो "कल्पना चांगली आहे, तुम्ही दोघी जा, आम्ही आहोतच घरी, मुलांना आम्ही सांभाळू." मी आमच्या सौ कडे पाहिलं, ती प्रश्नार्थक नजरेने माझ्या कडे बघत होती. एवढ्या वर्षात तिच्या डोळ्यातला प्रश्न मी ओळखला होता "आता हे काय नवीन?". मी पण आँखो ही आँखो मी उत्तर दिलं  "just flow with the current!!"

हाय कोर्ट कडून काहीच उत्तर नाही आलं. बाबांनी डोळ्यानेच "carry on!!" म्हणत आम्हाला प्रोत्सहन दिलं . ही मूकसंमती मानून आम्ही जेवण आटोपलं. साधारण २ वाजले असतील, आई वामकुक्षीच्या तयारीला लागली. माझा आणि भावाचा मुलगा (३-३.५ वर्षांची मुलं  ती), लागली दंगा मस्ती करायला. मी पटकन मोबाईलवर तपासलं आणि जाहीर केलं, दुपारी ३.१०, ४.२५ आणि ५.३० असे तीन शो आहेत. लवकर ठरवा कुठल्या शो ला जाणार ते. महिला मंडळाचं चर्चासत्र सुरु झालं. बराच वेळ चर्चा झाल्यावर मी ४.२५ च्या शोची २ तिकिटं बुक केली.

आता खरी कसोटी होती. जो पर्यंत मुलं झोपत नाहीत ह्या दोघीना बाहेर जाणं शक्य नव्हत. माझा मुलगा एकदा झोपला कि २-३ तास झोपेल आणि नंतर उठला कि मी त्याला सांभाळू शकणार होतो. भावाच्या मुलाच्या बाबतीत तेच होतं. झोपून उठला कि आजी, आजोबा आणि बाबा होतेच त्याला बघायला. प्रश्न होता तो ह्या दोघांना झोपवण्याचा. भाऊ मुलाला घेऊन खोलीत गेला आणि त्याला गोष्ट सांगू लागला (झोपवण्याचा एक केविलवाणा प्रयत्न). मी पण मुलाला कुशीत घेऊन झोपवण्याचा प्रयत्न करू लागलो. पण हे दोघे पट्ठे, मोठमोठ्याने गाणं म्हणत राहिले. घड्याळात ३.१५ वाजले होते. बायकांना तयार व्हायला लागणारा वेळ लक्षात घेता मुलं पुढच्या ५ मिनिटात झोपणं आवश्यक होतं . आता मात्र आम्हाला टेन्शन आलं. आम्ही चौघे मुलांना झोपवण्याचे वेगवेगळे अयशस्वी  प्रयोग करू लागलो.

शेवटी आई आली आणि आपल्या जोरदार आवाजात म्हणाली "आता मी झोपणार आहे. मला बिलकुल आवाज नकोय. दोघांनी गुपचूप झोपा." दोघांना आजीचा राग आला होता, पण काहीही न बोलता दोघेही पांघरूण  घेऊन गुपचूप झोपले. अगदी २ मिनिटात, शांत झोपले. आम्ही आईकडे बघितलं. ति काही न बोलता तिच्या खोलीत झोपायला गेली. सासूबाईंचा असा आधार मिळाल्यावर दोनीही सुनांना एकदम काय झालं ठाऊक नाही, पण चक्क रेकॉर्ड टाईम मध्ये दोघीही आवरून तयार पण झाल्या आणि चक्क दोन "जावा" एकत्र सिनेमा पाहून आल्या ......

Love

I just remember, the month of September,
For the first time that we met....

On that lonely beach, you were walking down
And the Sun was about to set...

We just passed smiles and then we walked miles,
Holding our hands very tight...

Gazing at the sky, we were talking,
Lost in love the whole night....

When life was just set, suddenly you left,
I cried all alone that night...

Just thinking of you and ONLY you,
With no hands to hold me tight...

Now sitting on the grave, embracing memories,
As the Sun is about to set.........

I just remember, the month of September,
For the first time that we met...

जगणे

जगणे साधे विसरुन गेलो,
हसणे सारे हरवून गेलो,
जगता जगता या जगण्याचे,
कारण मी विसरुन गेलो || धृ ||
संसार हा मृगजळ परी,
संसारात मी गुंतून गेलो,
काय कमविले, काय गमविले,
हिशोब सारा विसरून गेलो ।। १ ।।
स्वप्न माझे ज्या वाटेवर,
त्या वाटेवर निघून गेलो,
ज्या वाटेवर माझी माणसं,
त्या वाटा मी विसरून गेलो ।। २ ।।
किती चाललो मला ना कळले,
कळले मला मी थकून गेलो,
स्वप्नांच्या वाटेवर मागे,
वळून पाहणे विसरून गेलो ।। ३।।
              - विभव जोगळेकर

दुःख

डोळ्यातील पाणी , ऐसे आटले गं,
दुःख वाटेना एवढे, दुःख सोसले  गं ॥ 
काटेरी वाटा, अनवाणी चाल, 
अश्रुंच्या धारानी, शमली तहान,
एकदा भाकर, एवढेच चोचले गं ,
दुःख वाटेना एवढे, दुःख सोसले गं ॥ १।।
परक्यांचे घाव, झेलले शौर्याने ,
घायाळ केले, अपुल्यांच्या शब्दांनी,
नियतीच्या थट्टेवर सर्वा, हसू आले गं ,
दुःख वाटेना एवढे, दुःख सोसले गं ॥ २।।

प्रेमाची ही जादूगीरी

कधी तू येशी स्वप्नामध्ये, कधी बसलेली शेजारी,
तूझ्यात माझा जीव गुंतला, प्रेमाची ही जादूगीरी. || धृ||

श्वास तू,  विश्वास तू, प्रेमाचा एहसास तू, 
कातरवेळी निळ्या आकाशी, रंगांची बरसात तू, 
रंगात तूझ्या मी रंगून गेलो,  प्रेमाची किमया सारी,
तूझ्यात माझा जीव गुंतला,  प्रेमाची ही जादूगीरी  || 1||

कधी तू अल्लड,  अवखळ,  चंचल, 
कधी निरागस,  नाजूक,  कोमल, 
तूझ्यासारखी एकच तू, जगी न कोणी तूझ्यापरी,
तूझ्यात माझा जीव गुंतला, प्रेमाची ही जादूगीरी || 2 ||

परतीचा प्रवास

आता घ्यावा शेवटचा श्वास,
सूरू परतीचा प्रवास, 
मनाला खुणावते, 
आता पल्ल्याडची वाट | 

पाप-पुण्याचे आरसे, 
कसे समोर ठाकले,
बंधन देहाचे,
जड वाटू लागले,
नको संसाराचा थाट,
आला जगण्याचा वीट,
मनाला खुणावते,
आता पल्ल्याडची वाट ||1||

आले सखे सोयरे सारे,
दावया वाट पैलतीर,
वेळ नाही आली अजून,
काळ राहीला थोडा दूर,
रीते नाही झाले अजुनी,
भोगाचे हे ताट,
मनाला खुणावते,
आता पल्ल्याडची वाट ||2||