खेळ लाटांचा मंदावला,
का अशावेळी खुणावते,
अनामिक ओढ ही मनाला...
ओढ अशी ही लागते,
मन बेचैन असे हे होते,
जसे ओळखीचे कोणी,
आर्त साद ही घालते....
साद कळेना कुणाची,
मावळत्या सूर्याची,
का सर्वत्र पसरलेल्या,
गूढ संधी प्रकाशाची...
संधिप्रकाश छेडतो,
मनातली अशी ही तार,
संथ लाटांसंगे शांत,
होती मनीचे विचार...
मी माझा न राहतो,
जातो शरण सागरा,
जड मनाने निघतो,
देऊन निरोप भास्करा...देऊन निरोप भास्करा....
----- विभव जोगळेकर
