अंतिम सत्य

तो समोर निपचिप पडला होता, श्वास थांबलेला,

आयुष्याचं अंतिम सत्य अनुभवून, सत्यापलीकडे गेलेला… 

नातेवाइक सारे कसे ओक्साबोक्शी रडत होते,

जमलेले लोक सारे, दु:खात त्यांच्या सहभागी होत होते,

आनंद, प्रेम, सु:ख दुखांच्या पलीकडे तो पोचलेला,

आयुष्याचं अंतिम सत्य अनुभवून, सत्यापलीकडे गेलेला… ।।१।।

आयुष्यात त्याने काय कमावलं, काय गमावलं, कळलं नाही,

अतृप्त राहिल्या इच्छा काही, पिंडाला कावळा शिवला नाही,

अर्ध्यावर संसाराचा डाव मोडून तो, अनंतात विलीन झालेला,

आयुष्याचं अंतिम सत्य अनुभवून, सत्यापलीकडे गेलेला… ।।२।।

प्रत्यक्ष नसला तरी आठवणीत आहे तो आता,

कधी मागच्या पडवीत झोपाळ्यावर अभंग गाणारा,

कधी शेतात रमलेला तर, कधी पान खाउन स्वतात रममाण झालेला,

आता आयुष्याचं अंतिम सत्य अनुभवून, सत्यापलीकडे गेलेला… ।।३।।

पाउस

कोसळणारा पाउस अनुभवताना,

 सुगंध मातीचा दरवळून गेला, 

वाऱ्यावेगे मनास माझ्या, 

भूतकाळात घेऊन गेला ।।

त्या रात्रीही असाच पाउस, 

दामिनीही संगतीला होती, 

मोगऱ्याची वेणी आणि, 

मोरपंखी साडी तू नेसाली होतीस ।।

पौर्णिमेच्या चंद्रापरी, 

काया तुझी चमकत होती, 

गालावर विसावलेली बट तुझी, 

मनास माझ्या खुणावत होती ।।  

चिंब भिजलेली काया, 

साडीही तुला बिलगून होती,

चिंब पावसातही मनात, 

तहानलेली प्रीत होती ।।

मागे वळून पाहू

चल ग सखे आज जरा मागे वळून पाहू,
पाच वर्षांचा संसार आपला, आठवणीत डुंबून जाउ… 



ती पहिली भेट, तो मनातील संकोच,जरा पुन्हा अनुभवू…
तो पहिला स्पर्श आणि तुझ लाजणं, कसं मनाला सांभाळू… ।।१।।


तो पहिला पाउस, ती पाहीली मिठी,जरा पुन्हा अनुभवू…
ते फोनवरच तासंतास बोलणं,थोडं पुन्हा बोलून पाहु… ।।२।।


ते रुसवे, फुगवे नि ते अबोल क्षण ,यांना दूर लोटून देऊ,
त्या नंतरचं खळखळून हसणं,पुन्हा हसून पाहू…. ।।३।।

चल ग सखे आज जरा मागे वळून पाहू,

पाच वर्षांचा संसार आपला, आठवणीत डुंबून जाउ…

मी माझ्याच तंद्रीत…

मी माझ्याच तंद्रीत, अनवाणी, पायवाट तुडवीत चाललो होतो,

बेभान, बेफिकीर मी, माझ्याच मस्तीत चाललो होतो… 

 नाही चिंता, नाही फिकीर, नाही तमा कुणाची,

पायावाटेच्या वळणावळणावर, पावलं टाकीत चाललो होतो… 

एकीकडे पसरलेला अथांग सागर होता…तर… 

दुसऱ्या बाजूने, डोंगराच्या पायथ्याशी, संथ वाहणारी सरिता… 

आजही पुन्हा त्या सागरावरच्या, सुर्यास्ताचा मी साक्षी होतो,

मी माझ्याच तंद्रीत, अनवाणी, पायवाट तुडवीत चाललो होतो…. ।१।

मनाला माझ्या पसरलेल्या अथांग सागराची ओढ होती,

पावलांनी मात्र, घराकडे जाणारी, पायवाट धरली होती,

सायंकाळच्या त्या संधीप्रकाशात, निसर्गाच्या कुशीत हरवलो होतो,

मी माझ्याच तंद्रीत, अनवाणी, पायवाट तुडवीत चाललो होतो…।२।

पक्षांचे थवे घरी परतताना, मी निरोप त्यांचा घेत होतो,

आकाशातल्या रंगांच्या छटा, डोळ्यात साठवून घेत होतो,

स्वता:शी संवाद साधण्यासाठी, उद्या परत यायचं पक्कं करत होतो,

मी माझ्याच तंद्रीत, अनवाणी, पायवाट तुडवीत चाललो होतो…. ।३।